LISTA AKTUALNOŚCI LISTA AKTUALNOŚCI

Światowy Dzień Mokradeł

Zgodnie z Konwencją Ramsarską, mokradła to obszary bagien, torfowisk, błot, wód stojących lub płynących – zarówno słodkich, słonawych, jak i słonych – w tym obszary morskie, których głębokość przy odpływie nie przekracza sześciu metrów. Definicja ta obejmuje m.in. bagna, torfowiska, łąki zalewowe, starorzecza, rozlewiska rzek, jeziora, stawy oraz mokradła leśne.

Torfowiska stanowią szczególną formę mokradeł, na których – przy stałym wysokim poziomie wód gruntowych i ograniczonym dostępie tlenu – zachodzi proces akumulacji torfu, czyli nie w pełni rozłożonej materii organicznej. Są one jednymi z najważniejszych naturalnych magazynów węgla i wody na świecie.

Konwencja Ramsarska – międzynarodowe zobowiązanie do ochrony mokradeł

Konwencja o obszarach wodno-błotnych o znaczeniu międzynarodowym, zwana Konwencją Ramsarską, została podpisana 2 lutego 1971 roku w Ramsarze (Iran). Jest to pierwszy globalny traktat poświęcony ochronie konkretnego typu ekosystemów.

Państwa, które przystąpiły do Konwencji, zobowiązują się do ochrony i zachowania mokradeł na swoim terytorium, zwłaszcza tych o znaczeniu międzynarodowym, racjonalnego użytkowania mokradeł (tzw. wise use), czyli korzystania z nich w sposób, który nie prowadzi do ich degradacji, utrzymania naturalnych procesów hydrologicznych, zapobiegania osuszaniu, przekształcaniu i degradacji mokradeł, monitorowania stanu siedlisk i gatunków, podejmowania działań renaturyzacyjnych oraz edukacji społeczeństwa.

Polska jest stroną Konwencji Ramsarskiej od 1978 roku, a jej zapisy stanowią ważny punkt odniesienia dla krajowej polityki ochrony przyrody i gospodarki wodnej.

Światowy Dzień Mokradeł – geneza święta

Światowy Dzień Mokradeł, obchodzony corocznie 2 lutego, upamiętnia podpisanie Konwencji Ramsarskiej. Jego celem jest zwrócenie uwagi na fakt, że mokradła należą do najbardziej zagrożonych ekosystemów na świecie – w ciągu ostatnich 300 lat zniknęło ich ponad 80%.To święto podkreśla, że ochrona mokradeł nie jest wyłącznie kwestią przyrodniczą, lecz także społeczną, klimatyczną i gospodarczą.

Retencja – zatrzymywanie wody w krajobrazie

Retencja to zdolność środowiska do gromadzenia i przetrzymywania wody w krajobrazie, a następnie jej stopniowego uwalniania w okresach niedoboru. W warunkach naturalnych funkcję tę pełnią przede wszystkim mokradła, torfowiska, doliny rzeczne oraz gleby leśne. Dzięki retencji ograniczany jest gwałtowny odpływ wód opadowych, zmniejsza się ryzyko powodzi, a jednocześnie zwiększa dostępność wody w czasie suszy.

Współczesne działania ochronne koncentrują się na tzw. małej retencji, czyli lokalnych rozwiązaniach polegających na odtwarzaniu naturalnych rozlewisk, zastoisk, oczek wodnych, podnoszeniu poziomu wód gruntowych oraz spowalnianiu odpływu wody z terenów leśnych i rolniczych. Mała retencja odgrywa kluczową rolę w adaptacji do zmian klimatu oraz w ochronie ekosystemów wodno-błotnych. Działania obejmują również zabudowę przeciwerozyjną dróg, szlaków zrywkowych oraz zabezpieczeniem obiektów infrastruktury leśnej przed skutkami nadmiernej erozji wodnej związanej z gwałtownymi opadami i spływami wód (m.in. wodospusty, płotki drewniane, kaszyce, narzut kamienny).

Nadleśnictwo Lubaczów – praktyczna realizacja działań retencyjnych

Retencja wodna na terenie Nadleśnictwa Lubaczów prowadzona jest w ramach projektów Lasów Państwowych, obejmujących działania z zakresu adaptacji lasów i leśnictwa do zmian klimatu- mała retencja górska oraz przeciwdziałanie erozji na terenach górskich. Ich celem jest odbudowa naturalnych zasobów wodnych lasów, poprawa warunków wodnych oraz zwiększenie odporności ekosystemów na suszę i ekstremalne zjawiska pogodowe.

Podejmowane działania obejmują m.in. zatrzymywanie wody w krajobrazie, odtwarzanie naturalnych rozlewisk i zastoisk, ograniczanie odpływu wód powierzchniowych oraz poprawę warunków siedliskowych na terenach podmokłych. Realizacja i planowana kontynuacja tych działań stanowią ważny element długofalowej polityki ochrony przyrody i gospodarki wodnej na tym obszarze.

Dlaczego ochrona mokradeł jest tak istotna?

Mokradła pełnią kluczowe funkcje ekologiczne, których nie da się zastąpić rozwiązaniami technicznymi. Regulują obieg wody – magazynują ją w glebie w okresach nadmiaru i stopniowo oddają podczas suszy. Chronią klimat – torfowiska przechowują więcej węgla niż wszystkie lasy świata łącznie, a ich degradacja prowadzi do emisji CO. Poprawiają jakość wód, zatrzymując osady i zanieczyszczenia, stabilizują krajobraz oraz łagodzą skutki ekstremalnych zjawisk pogodowych.

Znaczenie mokradeł dla świata zwierząt

Mokradła są jednymi z najbogatszych przyrodniczo siedlisk w Europie. Stanowią miejsca rozrodu, żerowania i schronienia dla wielu gatunków ptaków, płazów, gadów, ssaków i bezkręgowców, w tym żurawia, bociana czarnego, bąka, derkacza, kszyka, traszek, rzekotek, żółwia błotnego, bobra, wydry oraz rzadkich gatunków owadów. Osuszanie mokradeł prowadzi do zaniku tych siedlisk, przerywa cykle rozrodcze zwierząt i powoduje spadek bioróżnorodności. Ochrona i odtwarzanie terenów podmokłych jest więc jednym z najskuteczniejszych działań na rzecz zachowania przyrody.

Mokradła – wspólna odpowiedzialność

Mokradła to żywe systemy podtrzymujące życie – zarówno przyrodnicze, jak i społeczne. Ich ochrona oznacza troskę o wodę, klimat, bezpieczeństwo ekologiczne i dziedzictwo przyrodnicze. Realizacja zapisów Konwencji Ramsarskiej oraz lokalne działania retencyjne prowadzone przez Lasy Państwowe, w tym w Nadleśnictwie Lubaczów.

Efekty projektu Małej Retencji Górskiej

Najistotniejszym rezultatem realizowanych projektów w Lasach Państwowych była ilość zretencjonowanej wody oraz liczba wykonanych obiektów retencyjnych i kompleksowych zadań hydrotechnicznych.

Osiągnięte wskaźniki:

- objętość zretencjonowanej wody: 615 366,59 m³,

- pojemność obiektów małej retencji: 916 614,89 m³,

- liczba obiektów piętrzących wodę lub spowalniających jej odpływ: 1 099 szt.

Całkowity koszt realizacji projektu wyniósł 239 161 321,78 zł, z czego 187 260 332,27 zł stanowiły wydatki kwalifikowalne, a 159 171 282,42 zł pochodziło z dofinansowania ze środków Unii Europejskiej.

W ramach realizacji projektu Małej Retencji Górskiej w Nadleśnictwie Lubaczów wykonano m.in.:

- 2 zbiorniki retencyjne w leśnictwie Sikorówka,

- zbiorniki retencyjne w leśnictwach Załuże, Opaka i Budomierz,

- przebudowę 5 przepustów na mostki w leśnictwach Dziewięcierz, Nowa Grobla i Polanka,

- 2 brody w leśnictwie Polanka,

- renaturyzację meliorowanych łąk w Leśnictwie Nowa Grobla, budowa 4 przepustów i 1 zastawki na rowach melioracyjnych oraz budowa płytkiego zbiornika wodnego- rozlewiska dla ostoi ptactwa,

- budowę 13 przepusto- zastawek i 1 rozlewisko,

- odtworzenie 2 zbiorników wodnych w Leśnictwie Łukawiec,

- odtworzenie 3 zbiorników wodnych w obrębie Wielkie Oczy,

- odtworzenie zbiornika retencyjnego w Leśnictwie Wielki Las,

Zrealizowane inwestycje potwierdzają, że Lasy Państwowe skutecznie łączą gospodarkę leśną z ochroną przyrody, a lokalne działania w Nadleśnictwie Lubaczów stanowią przykład praktycznego wdrażania tej idei i racjonalnego gospodarowania zasobami wodnymi.